Υπάρχει, άραγε, κάποιο κρίσιμο ποσοστό υποστηριχτών μίας θέσης ή ιδέας, σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού ή περαιτέρω κάποιος απόλυτος αριθμός ανθρώπων που μετατρέπει αυτόματα την όποια ιδέα σε αξίωμα; Πολλώ δε μάλλον, είναι ικανός ο αριθμός αυτός να καταστήσει την παραπάνω ιδέα απροσπέλαστη κριτικής και επιχειρημάτων που αντιτίθενται σε αυτή; Τα ερωτήματα αυτά γεννώνται έπειτα από τις μαζικές συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν  στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα όπως και σε άλλα κεντρικά σημεία πόλεων της ελληνικής επικράτειας.

Ας κάνουμε μία αναδρομή στις μεθόδους οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών, από την εποχή που οι άνθρωποι ξεκίνησαν να διαφοροποιούνται με ουσιαστικό τρόπο αναμεταξύ τους, ως προς το έργο που αναλάμβαναν να φέρουν εις πέρας. Πριν το διαχωρισμό αυτό, ο άνθρωπος έφερε ολοκληρωτικά το βάρος της επιβίωσης του, καθώς πλην των φυλετικών ιδιαιτεροτήτων, που εκ των πραγμάτων υπήρχαν, μεριμνούσε για την ανεύρεση τροφής, την προστασία από τα καιρικά φαινόμενα κ.ο.κ.. Προσομοίαζε, δηλαδή, στην εικόνα του άγριου ζώου περισσότερο από ότι στο σύγχρονο άνθρωπο. 

Τα όσα διαδραματίζονται στην Ιαπωνία είναι πλέον λίγο πολύ γνωστά. Μετά τον τρομακτικής έντασης σεισμό και το φονικό τσουνάμι που ευθύνονται ήδη για την απώλεια τουλάχιστον 10.000 ανθρώπων, η διαρροή ραδιενέργειας από τον πυρηνικό σταθμό Φουκοσίμα απειλεί με πρόσθετες επιπλοκές τους κατοίκους των περιοχών που είχαν την ατυχία να βρίσκονται στην «ακτίνα δράσης» των προβληματικών πυρηνικών αντιδραστήρων.

Η οικονομική κρίση, ως γνωστόν, παρείχε στο ισχυρό κεφάλαιο (προκατασκευασμένες) αιτίες για να αφαιρέσει από τους εργαζόμενους και στον ιδιωτικό τομέα, κεκτημένα δικαιώματα και να περικόψει τους μισθούς τους. Μια από τις μεθόδους αφαίμαξης των εσόδων είναι η εκ περιτροπής εργασία, η οποία προϋπήρχε στο εργατικό δίκαιο, ως κατά πλήρες ωράριο εργασία σε ορισμένες μόνο ημέρες της εβδομάδας, αλλά απαιτούσε την συναίνεση των εργαζομένων. Πλέον, ο κάθε εργοδότης, επικαλούμενος μείωση δραστηριοτήτων και οικονομικές ζημιές, μπορεί να μετατρέψει τις συμβάσεις αορίστου χρόνου των εργαζομένων που απασχολεί σε εκ περιτροπής εργασία, για ένα εννεάμηνο το έτος, χωρίς απαραίτητα να συμφωνήσουν οι εργαζόμενοι.

«Λυπάμαι. Σήμερα δεν εργάζομαι. Δεν είμαι στη λίστα». Την απάντηση αυτή δίνω εδώ και περίπου τρεις εβδομάδες, από τότε δηλαδή που άρχισα να βιώνω στο πετσί μου τι θα πει εκ περιτροπής εργασία. Μισά χρήματα, μισά ένσημα, μισή περίθαλψη, μισές ειδήσεις, μισή...ζωή. Ντρέπομαι κάθε φορά που ξεστομίζω τις λέξεις αυτές σε ανθρώπους που μου τηλεφωνούν για να μου δώσουν μια είδηση ή να με ενημερώσουν για ένα θέμα που αξίζει να γίνει ρεπορτάζ. Ντρέπομαι κάθε φορά που είμαι απούσα από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην πόλη μου κι όχι μόνο, διότι απλώς δεν μου επιτρέπεται να τα καλύψω. Ντρέπομαι κάθε φορά που αντικρίζω τους συναδέλφους μου από τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι δηλώνουν το παρών στα ρεπορτάζ, ενώ εγώ απλώς παρακολουθώ τα γεγονότα και τις ειδήσεις να με προσπερνούν, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Δευτέρα δουλεύεις. Τρίτη και Τετάρτη κάτσε σπίτι σου. Πέμπτη και Παρασκευή έλα ξανά στη δουλειά. Αυτό «προστάζει» η λίστα της εκ περιτροπής εργασίας κι εγώ πρέπει να υπακούσω. Δεν έχω άλλη επιλογή. Αυτή η περιβόητη λίστα με τα ονόματα των συναδέλφων και το δικό μου, που μέσα σε μια στιγμή βρεθήκαμε να δουλεύουμε εκ περιτροπής, έχει καρφωθεί στο μυαλό μου και δεν λέει να βγει.